Najnowsze Wyniki/Kalendarz

Aleksandra Kobyłecka: Przede mną piękna perspektywa

Maciej Madey
Maciej Madey
Od grudnia Aleksandra Kobyłecka broni barw norweskiego Storhamar. Rozmawialiśmy z nią między innymi o zmianie egzotycznej Turcji na mroźną Skandynawię i celach na nadchodzące miesiące, także tych osobistych. I o... byciu ambasadorem na Jamajce.

Latem ubiegłego roku Aleksandra Kobyłecka opuściła Superligę. Obrała azymut na Turcję. Ale bliskość riwiery nie zdominowała aspektu sportowego... Rozgrywająca postanowiła przenieść się do Norwegii - w grudniu parafowała umowę ze Storhamar IL. O tym, jakie były kulisy tej decyzji, ale także o wielu innych kwestiach, "Fasolka" opowiada w rozmowie z naszym portalem.

WP Sportowe Fakty:
Zdążyłaś już zaaklimatyzować się w Norwegii?

Aleksandra Kobyłecka:
Proces aklimatyzacyjny przebiega pomyślnie (śmiech).

No to świetnie. A podstawy języka masz już opanowane?

- Zdałam pierwszy test w szkole językowej, powoli, powoli zaczynam chwytać.

Prawie rok temu opuściłaś Koszalin i wybrałaś ofertę Zagnos Spor Kulubu. Traktowałaś to jako wyzwanie sportowe, czy raczej egzotyczną przygodę?

- I jedno, i drugie. Ciekawość świata, fajne warunki finansowe, chęć zmiany - wiele czynników zadecydowało o zmianie klubu. Liga turecka jest dosyć specyficzna, cztery czołowe zespoły naszpikowane są zawodniczkami z całej Europy. Reszta to już raczej zespoły z "tureckiego podwórka".

Widząc to dosyć szybko spakowałaś bagaże i postanowiłaś przenieść się do Norwegii. Liga turecka nie spełniła twoich oczekiwań?

- Przy podejmowaniu tej decyzji aspekt sportowy zszedł na drugi plan,ja po prostu nie potrafiłam w tym kraju żyć. Warunki miałyśmy fajne, ale czułam się pod ciągłym nadzorem i obserwacją. Mieszkanie dzieliłam z jedną z zawodniczek. Mieszkałyśmy wszystkie w jednym budynku, a trener... w budynku obok. Jeździliśmy na treningi podstawionym busikiem. Niby wszystko fajnie, ale po dwóch
miesiącach, zaczęłam się w tym wszystkim dusić. Raz przekazano nam informację, że mamy nie chodzić po mieszkaniu w kusych strojach, przy 30-tu stopniach w cieniu. Albo, że nie mamy z nikim rozmawiać, bo nie wypada. Eh... Długo by opowiadać! Jak dla mnie pojawiło się zbyt wiele zakazów i nakazów. Szkoda życia. Ale muszę przyznać, że z drugiej strony nauczyłam się jednego - wiem, jak czują się obcokrajowcy w Polsce. Ludzie, którzy kolorem skóry, stylem, czy wyglądem wyróżniają się z tłumu. Tacy,którzy są innego wyznania niż większość mieszkańców. Nic w tym przyjemnego, naprawdę. Nie wiesz do końca co wzrok przechodnia oznacza - szacunek, czy może pogardę? Przeżyłam to na własnej
skórze. Poza tym, albo w szczególności, zmienił się mój status prywatny. Zakochałam się, a do Kopenhagi z Trabzonu jest bardzo daleko.

Hm, do tego jeszcze wrócimy. Na razie zostańmy w temacie transferu. W
nowym klubie czeka cię gra o poważną stawkę. Działacze Storhamar
wzmacniali zespół zimą z myślą o powrocie do tamtejszej ekstraklasy. Jesteście jednym z faworytów do awansu, razem z Flint Tonsberg.

- Mam nawet wspaniałą wiadomość - już jesteśmy jedną nogą w ekstraklasie! To wielka radość. Zespół w tym roku grał w niższej lidze ze względu na kłopoty finansowe. Dla działaczy i zawodniczek był to wielki zawód, ale w Norwegii
klub musi mieć dopięty budżet, w innym przypadku automatycznie spada do niższej ligi. Zespół jest mocny, mimo osłabień i kontuzji. Przed moim przyjazdem dziewczyny tylko w jednym meczu zremisowały! Niedawno przydarzyła nam się przegrana z sąsiadem w tabeli. Wydaje mi się, że to był efekt rozluźnienia, bo sytuacja jest naprawdę komfortowa. Zostały już tylko cztery mecze. Powinnyśmy z łatwością je wygrać i postawić "kropkę nad i".

Jaka atmosfera panuje w nowym klubie?

- Atmosfera tutaj jest fantastyczna, ale nie powiem - trzeba ostro zaciskać zęby i ciężko pracować nad motoryką. To sytuacja zgoła odmienna w porównaniu do tureckiego podwórka. Tam nie przykłada się do tego zbytniej wagi. Przynajmniej tak sprawy miały się w moim byłym klubie. 

Zdaje się, że - i tu nawiążę do tego, o czym wspomniałaś wcześniej - w nowym miejscu zamieszkania będzie ci łatwiej ze względów prywatnych... 

- Jak najbardziej, to prawda. Jestem najszczęśliwszą kobietą na świecie. Znalazłam miłość życia, a raczej... wreszcie ją dostrzegłam (śmiech). Przez cały ten czas, kiedy Reidar był trenerem w Koszalinie krążyły plotki, że mamy romans, co było
kompletną bzdurą. Z perspektywy czasu, kiedy oglądamy zdjęcia i wspominamy przeróżne sytuacje - wcale się tej opinii nie dziwimy. Tylko, że my tego co się działo, nie dostrzegaliśmy. Zawsze mieliśmy szczególny kontakt. Byliśmy przyjaciółmi, co nie jest naturalne w polskich realiach, żeby trener kumplował się z
zawodniczką, a przyznam, że w wielu sytuacjach treningowo-meczowych jest to bardzo pomocne. Dla mnie to były najlepsze dwa lata w zawodowej karierze. Tak więc, znalazłam się w Norwegii nieprzypadkowo, co nie jest już tajemnicą - prywatnie jestem w związku z Reidarem Møistadem, który jest Norwegiem.
Zaczynamy budować swoją przyszłość i moją przeprowadzkę można nazwać
pierwszym krokiem na tej drodze.

Gdy podjęłaś decyzję o zmianie klubu, pomyślałaś choć przez chwilę o powrocie do Polski?

- Ależ oczywiście, że tak! Polska, a przede wszystkim Koszalin, to miejsce do którego wrócę, ale to jeszcze nie był odpowiedni czas. Skoro powiedziałam A, to chciałam konsekwentnie wykonać plan założony na ten rok i powiedzieć B. Posmakować czegoś innego.

Komentarze (2):

  • vrc Zgłoś
    A Ja tam nie tęsknię. Co do Turcji się nie pomyliłem ;)Roszak trzy razy lepsza w ataku i obronie a na dodatek jeszcze nie pokazała całości swojego talentu.Drugi talent (Trawczynska)
    Czytaj całość
    na tej pozycji na ławce - oby zaczęła więcej grać i mamy zawodniczki na lata.Obie grają tez napewno za mniejszą kasę.
    • Kuba Andruk Zgłoś
      Fasolka tęsknimy za Tobą i trzymamy za słowo że jeszcze zagrasz w biało-zielonych barwach. Powodzenia w Norwegii i szaleńczej zabawy na Naxos :) :) :)

      Komentarze (2)

      ×
      PRZEJDŹ NA WP.PL